BUNCA YIL YAŞAMIŞSIN HAYATTAN PAYINA DÜŞENİ ALMIŞSIN, DÖNEN BU ÇARKLARIN ARASINDAKİ GÖREVİNİ YERİNE GETİRMEYE ÇALIŞMIŞSIN. MUTLAKA SEVMİŞSİN, SEVİLMİŞSİN DOSTLARIN, ARKADAŞLARIN VARDIR. HATTA; SEVİYORUM SANDIĞIN BİR SEVGİLİN VARDIR. BELKİ, BANKADA DÜNYAYI SATIN ALACAK KADAR YÜKLÜ BİR HESABIN, BELKİ DE CEBİNDE SADECE NEFES ALACAK KADAR YETERLİ PARAN VARDIR. AMA ZAMAN ZAMAN SORARSIN KENDİNE "BÖYLE Mİ OLMALIYDI?" DİYE; ÖYLE ANLARIN OLUR Kİ; NİÇİN YAŞADIĞINI BİLMEZSİN HERŞEY ANLAMSIZ GELİR. YÜKSEK DAĞLARA, TEPELERE ÇIKIP HAYKIRMAK İSTERSİN BELKİ, DUYURABİLİRSİN SESİNİ BİRİLERİNE NE ÇARE? "DELİ" DİYECEK EN YAKIN DOSTLARIN BİLE. VE... NEDEN, NİÇİN, NEREYE KAÇACAĞINI BİLMEDİĞİN İÇİN. O DİYARLARI TERKEDEMEZSİN! "ÇOK ŞÜKÜR YAŞIYORUM." DERSİN. HAYATIN SANA SUNDUĞUNU KABUL EDERSİN. LÂKİN BEYNİNİN EN KUYTU KÖŞELERİNDE HEP BİR SORU İŞARETİ OLMUŞTUR. YÜREĞİNİN EN DERİN YERİNDE HEP BİR ATEŞ YANMIŞTIR, BİR YANIN HEP EKSİK KALMIŞTIR... YANILIYORMUYUM???